Ghost of Siblings Past

იყო დრო, როცა ნიუ–იორკის შტატში ვცხოვრობდი ორდების ოჯახთან. ჩემს გარდა კიდევ ერთ გაცვლით სტუდენტს მასპინძლობდნენ. მე რომ ჩავედი, ის უკვე 6 თვეა მათთან ცხოვრობდა და მხოლოდ 6 თვეღა ჰქონდა დარჩენილი. სამხრეთ კორეიდან იყო, დან–გან ლი ერქვა, ჩვენთვის – უბრალოდ შონი. ძალიან დავმეგობრდით. შეუხედავი, ერთი შეხედვით მოუქნელი ტიპი იყო, თან – რაღაც დეპრესიული, მაგრამ ისე მოხდა, რომ მართლა დავმეგობრდით. მის შემცვლელ ბრაზილიელ ალექსთან ასეთივე ურთიერთობა აღარ მქონია.

ჯენეიც უნდა ვახსენო, ჩვენთვის – უბრალოდ ნეი. მასპინძლის შვილი, ჩემზე 2 წლით უფროსი. ნეი, რომელიც ჩემთვის უფრო მეტად იყო და, ვიდრე ჩემი ნამდვილი დაა. ნეი, რომელიც სახლში თუ იყო, ჩემთან ლაპარაკის გარეშე ვერ იძინებდა, რომელმაც ფილმები შემაყვარა. ჯენეი, რომელმაც ცხარე ცრემლებით იტირა, როცა მოვდიოდი და ჩემს გასაცილებლად კოლეჯის ინტერვიუ გააცდინა. რომელიც ბავშვურად დამპირდა, რომ არავის გაყვებოდა ცოლად, თუ მე არ მოვუწონებდი არჩევანს და მეც დავპირდი, რომ ჩემს რჩეულს აუცილებლად გაიცნობდა.

ჩვენ სამნი განუყრელები ვიყავით. შონმა ტენისის (ჩოგბურთის) თამაში მასწავლა, ჯენეიმ – ფეხბურთის, ორივემ ერთად კი ცხოვრებაში პირველად წამიყვანა საციგურაო მოედანზე. ასეთი წვრილმანები ბევრი იყო, მე ბედნიერი ვიყავი.

მერე შონი წავიდა. ერთი პერიოდი ძალიან ხშირად ვწერდით ერთმანეთს, მერე დედამისმა მკაცრი რეჟიმის სკოლაში გაგზავნა (ჩვეთან საბჭოთა დროს რომ ე.წ. “ინტერნატები” იყო, დაახლოებით ეგეთი ტიპის) და ისიც 8–9 თვით დაიკარგა. როცა ისევ გამოჩნდა, მე უკვე საქართველოში ვიყავი, უნივერსიტეტში ვსწავლობდი, ახალი მეგობრები მყავდა, ახალი გარემო, მოკლედ, ნოსტალგიურ ხასიათზე ნაკლებად ვიყავი. შონს სკოლა დაემთავრებინა და სამშვიდობო მისიას შეერთებოდა. მთელ მსოფლიოში მოგზაურობდა, სადაც ჰუმანტარული ტვირთი და დახმარება იყო საჭირო და სადაც მიავლენდნენ.

სულ ბოლოს რომ ველაპარაკე, პაკისტანში იყო. იქ ტერაქტი მოხდა, რომელსაც შონიც შეესწრო და გაოგნებული იყო, ძალიან განიცდიდა. ეს იყო და ეს, ამის მერე შონზე აღარაფერი მსმენია. რამდენჯერმე მივწერე, მაინტერესებდა, ცოცხალმა თუ გამოაღწია, მაგრამ ჯიუტად არ მპასუხობდა. ამასობაში 1 წელი გავიდა, 2, 3 და უკვე აღარც მახსოვდა. მე ჩემი ცხოვრებით ვცხოვრობდი და ჩემი ამერიკული 1 წელი სულ უფრო და უფრო ემსგავსებოდა სიზმარს, რომელიც უფრო და უფრო უფერულდება.

ჯენეის ათიოდე დღის წინ ჰქონდა ქორწილი. ის გათხოვდა, მე კი ფეისბუქზე მივულოცე. ფოტოებს რომ ვათვალიერებდი, ვფიქრობდი, ‘აი რას შვება დრო. ისე კარგავ ადამიანებს, მოხედვასაც ვერ ასწრებ’.

დღეს ძველ ი–მეილს ვამოწმებდი, რომელსაც 2–3 თვეში ერთხელ თუ ვათვალიერებ და მოულოდნელად, შონის წერილი აღმოვაჩინე. ჯერ გამიკვირდა, მერე გამიხარდა, მერე – უზომოდ გამიხარდა. ახლა ინგლისშია, ფსიქოლოგიას სწავლობს, თავისი და ძალიანაც ენატრება და თუ მოახერხა, იქნებ საშობაოდ ჩამოვიდეს გელფრენდთან ერთად.

თავიდან ძალიან ნოსტალგია შემომაწვა, გამახსენდა ‘წინა ცხოვრება’, ყველა და ყველაფერი რაც იმ ცხოვრებასთან ერთად დავკარგე, მაგრამ სკაიპში 4 საათიანი ლაპარაკის მერე მივხვდი – ასეთი რაღაცეები გარდაუვალია, ვიღაცეებს კარგავ, მაგრამ მათთან ნაცნობობით რაღაც დონეზე შენც იცვლები და მერე თუნდაც მათთან ურთიერთობა გაწყვიტო, ის ადამიანები მაინც შენი ნაწილია, უბრალოდ, დააფასე, სანამ მათთან ურთიერთობა გაქვს.